neden yazmayı bıraktım bilmiyorum,duru büyüyüp,eksiksiz konuştuğu için aa bugün bunu dedi bugün bunu yaptı diye çok fazla ilkler yaşamadığımız için mi ,günlerimiz hep aynı monutonlukta geçtiği için mi bilmiyorum aslında sebep bunlar değil meleğim kurduğu cümlelerle,bana karışamazsınız istediğimi yaparım şeklinde rest çekmeleriyle günden güne büyüyen bir birey olduğunu hissettiriyor...büyüdükçe özbakım becerileri gelişip kendi işini kendi görme yönünde derdi azalsa da bazen çok zorladığı zamanlar da olabiliyor...söyledikleriyle şaşırtıyor,mutlu ediyor ,yüzümü güldürüyor,üzüyor,kızdırıyor...
bu post yeni bir başlangıç olsun ,umarım devamı gelir
