Tam 2 ay sonra 26 ekim Pazar günü çanakkaleden evimize döndük ve durup düşündüğümde durunun gittiğimizle döndüğümüz hali arasında o kadar çok fark var ki sanki şuan karşımdaki bebek değil tam bir çocuk...çanakkaleye ilk gittiğimizde daha yeni yeni sürünüyordu ama hiç zararı yoktu genelde döne döne almak istediğine ulaşıyordu,hareketleri kısıtlıydı...şimdi ise tutabilene aşk olsun her gece uyanıp ağlamaktan bile önce yaptığı şey tutunup kalkıp sarkmak düşmesine önlem olarak beşiğini bizim yatağımız ile duvarın arasına sıkıştırdık umarım işe yarar bebişim düşmez...
sürekli emekliyor bir saniye oturduğu yerde durmuyor odanın kapısı kapalı olsa bile emeklerken parmağını arasına soku açıp yoluna devam ediyor
herşeye tutunup kalkmaya çalışıyor ve sıralıyor kazalar arttı kafa göz her yere çarpıyor
vee halasının nişanında day day dururken 3 adım atıp yürüdü...
çok güzel anne diyor
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder